تصمیماتم در روز تولدم

به نظرم تاریخ تولد به آدم احساس یک تولد دوباره میده

من هر سال در تاریخ تولدم یه سری تصمیمات میگیرم. اما بعد از یه مدت کوتاه به کلی فراموشش میکنم. این ترم یک درسی داریم به نام مدیریت تغییر در سازمانهای آموزشی. در کتابی که استاد برای این درس معرفی کرده گفته که برای تغییر اول باید از وضع موجود ناراضی باشی. من یادمه وقتی که دبیرستانی بودم یه نوشته رو در پژوهش سرا خوندم که یادم نمیاد متنش چی بود اما تاثیر شگرفی در زندگیم داشت البته منفی. من با خوندن اون متن سعی کردم همه ی نگرانیها رو از خودم دور کنم، هر چی که مضطربم میکنه رو یا کنار بذارم یا بهش فکر نکنم.. اخیرا پی بردم همین کار باعث شد من الان به اینجا برسم.. جایی که همسرم برام ارزشی قائل نباشه و از چشمش بیفتم...

من برای اینکه نگران نشم و مضطرب نشم یه سری چیزهای پیش پا افتاده رو هم فراموش کردم، غافل از اینکه این نگرانی ها و اضطرابهای کوچیک از نگرانیها و اضطرابهای خیلی بزرگتر جلوگیری میکنه و نباید باهاش جنگید.. من به حدی بیخیال شدم که دیگه هیچی نگرانم نمیکرد، شدم یه شب امتحانی، یه دقیقه نودی، یه آدم نامرتب و نامنظم و خیلی از مشکلاتم ناشی از همین طرز فکر شد. شدم یه آدم تنبل در حالی که حدیث داریم اگه همه ی بدیها رو در مکان بریزند و درش رو قفل کنند کلید اون مکان تنبلیه یعنی تنبلی باعث میشه به هر بدی مبتلا بشی... بله من خیلی تنبل شدم تا جایی که حوصله ی خودمو همسر و بچه و مدرسه و عبادت و چیزی رو ندارم اما بهتره بگم نداشتم؛ چون من از امروز تصمیم دارم دغدغه مند باشم. موقعی که استاد راهنمامون تابستون برای نوشتن فصل دوم پایان نامه برامون جلسه گذاشت من بیخیال بودم اما خانم کاکایی مضطرب بود، نگران بود، دائم از استاد سوال میکرد، استاد اینجارو چیکار کنم؟ اونجارو چیکار کنم؟ و چند وقت پیش استادمون گفت خانم کاکایی کاملا فصل ۲ رو انجام داده و پرسش نامه ها رو پخش کرده و داره روی فصلهای بعدی رو کار میکنه اما من بیخیال چی؟!

مسئلهی دیگه ای که در تغییر باید بهش توجه بشه برنامه ریزی هست. پس بدون برنامه ریزی نمیشه تغییر کرد. پس حتما در دفتر برنامه ریزیم این کار رو انجام میدم و مهمترینش اینکه که کار رو همون لحظه انجام بدم نه بعدا و با کلمه بعدا خداحافظی کنم..

مسئله ی بعدی اینه که باید بعد از اجرا دو دو تا چهار تا کرد، باید ارزیابی کرد. قربان امامان معصوم برم که توصیه کردند قبل از خواب اون روزمون رو مورد ارزیابی قرار بدیم و خودمان را بازخواست کنیم قبل از اینکه دیگران ما رو بازخواست کنند.. کجا همچین دینی هست؟ کجا؟مسئله ی بعدی بازخورد هست یعنی وقتی ارزشیابی کردیم به خودمون بازخورد بدیم و اصلاح رو انجام بدیم. و مهمتر از همه اینکه این تغییر دائمیه، یعنی ما دائما باید در حال تغییر باشیم. من به خدا توکل میکنم و خودم رو تغییر میدم و این پروسه رو به یه فرایند دائمی در زندگی خودم تبدیل میکنم. به قول حافظ زمان منتظر کسی نمیمونه باید فرصتها رو دریابم، ان شاءالله

گاه نوشته های من...